Ayak Ucumda

Bıraktığın yağmurla yaşlandı şehir

Balkonlarda esmer iklimi gözlerinin

Yokuş yukarı bir rüzgardı eski

Evler adsız tüm kapılar bizim

Bir akşam ağzı değişik otlar kokuyor

Son gölgeler su içiyor yalnızlığımdan

Bu taksim akıllara ziyan bu başlarken biten

Bu makam ancak ikimizin...

Bir yaz ertesini özlemeye başlamaktı

Arasız mevsimler dönüşü deniz aşırı uzak son kasabasında

öğle uykusunun...

içindeki çocuk hep hastadır loş zamanlara düşkün

Aryaları pazartesi sabahı da umarsız

Ansiklopedi sayfası kokulu bir gün sessizliğinde

ilk akşam haylazı kırlangıçlarını bekleyen

Adına yalnızlığının...

son rüyadan uyanmadan elime tutuşturduğun

akşam ışıklarını alıyorum koynuma

yokuş boyu apartmanlar ayaklarıma misafir

sen tüm çocuk halinle sarı pencerelerde

hevesli serçenin umuda yankesiciliği

son rüyadan uyanmadan yüzünü buruşturduğun

akşam sorgularını asıyorum boynuma...

sokaklarda kaybolurken soluğumun sıcaklığı

uykuya dalıp giden evlere kıskanç

bir yaşamak tutkusuyla çözdüğüm soruydu yüzün

altı çizilmiş seslere muhtaç tek özlemimdin

yoluma çıkan hiçbir yağmura teslim olmadan

zamanı donduran bir bahçe yaptım göz bebeklerime

seninle kalsın diye son kıpırtısı kirpiklerimin...

"ayak ucumda çocuk gülüşlü kumru

başımı nereye çevirsem aynı mavi

yanımdan eksik etmediğim yokluğun da"