Zihin

Gri bulutlar çökmüş sabaha…

Devrik günlerin

Uykulu sözleriyle

Bu koca şehrin yükünü

İki dudak arasında hapsedip

Kuğulu’da

Sarı denizler ayaklar altında

Kızılay duraklarında dalıp giden gözler,

Islanmış yollar

İnsanlardan uzak köşelerde

Dünlerden kalma

Buhranı yağmurda gizli

İç çekilerin…

Ağır sessizliği asılı kalıyor.

Zihnin hissizliğinde…

Saat…

Rüzgârla savrulan yapraklar

Sırtında saniyelerin izleri

Derin çizgiler ellerinde

Yavaş yavaş silinen gün

Katran kaplı gök

Atakule’de sis perdesi

Teninde akşam ayazı…

Gri bir kent…

Zaman…

Son bahar…