Beni Denize At

beni kökümden koparıp
denize at
ışıkları kapa ardından
soluğun saz benizli insanların ruhundan çıkıp vicdanımı örselediği
bu zamanı yaşat
hatırladın mı ey insanoğlu
hanesine ateş düşenlerin çıkardığı yürek pareleyen sesleri
orta çağdan atılan okun isabet ettiği o kapı
yaşanan bu andır
halbuki orta çağ çok gerilerde kaldı

beni kökümden kopar
denize at
artık boz renkli şalvar giymeyen ağaların postmodern sözcüklerini
ve sahip olduğu canların boynu bükük bakışlarını
ki bu insanlar yere bakmayı severler
toprak daha bir çeker onların canını
duymayayım, görmeyeyim

beni kökümden koparıp
denize at
bilirim
denizde ateş yanmaz
ve insanoğlu inememiştir en derinlere