Bir Nisan Sabahı

Sessiz büromun yalnızlığıyla,

Oturuyorum sessizce

Şimdi

Issız odamda.

Yağmur tüm hüznüyle

Yıkarken camları,

Cevapsız bırakıyor

Artık sorularımı,

Bu yorgun ve korkak

Nisan sabahları.

Sonsuzluğun örtüleri altından

Sıyrılırken yorgun yüzüyle

Bu unutulmuş şehir,

Sessizce akan iki nehir,

Uzakta ama çok uzakta

Kalmış bir şiir.

Sessizliği yudumlarken

Bu sıkıntılı

Nisan sabahı,

Hiç unutmuyorum

O umutlu Nisan

Akşamlarını.

Şimdi uzak

O umutlara gömülmüş

Mayıs şarkıları.

Şimdi uzak

O sararmış sayfalara

Sarınmış

İlkbahar şarkıları.

Yağmur yıkıyor sessizce,

Doğanın hüznüne

Tanık olan

Bu yorgun şehrin

Sokaklarını.

Yağmur siliyor sessizce,

Bize elveda diyen

Tüm dostların

Anılarını.

Yağmur siliyor sessizce,

Bize elveda diyen

Günlerin

O yitik anlarını.