Bir Resme Bir Şiir 58 İşte Benim Anam

Tek odalı bir evde tam beş çocuk büyüttü

Bir gün olsun şikâyet etmedi benim anam

Yün yorganın altında sevgi ile uyuttu

Sırtımızı örtmeden gitmedi benim anam

Kör kandilin şavkında gece çorap örerdi

Er geç bitirir onu katlar hemen dürerdi

Gözleri kan çanağı yatağına girerdi

Huzur ile bir gece yatmadı benim anam

Gün doğmadan uyanır çörekler pişirirdi

Tel dolapta ne varsa sofraya düşürürdü

Kendisinden önce hep bizleri düşünürdü

Bizden ayrı bir lokma yutmadı benim anam

Bakır kovası ile çeşmeden su çekerdi

Kara kazan altında kuru tezek yakardı

Teç içinde yıkardı kabakla su dökerdi

Eller gibi pasaklı tutmadı benim anam

Yaşı kırk bir olmadan seyyibe oldu adı

Yıkılmıştı merteği bozuldu ağız tadı

Birçok talibi oldu reddetti katı yatı

Bir koca için bizi atmadı benim anam

Yavrularım diyerek koca ömrü geçirdi

Helal lokma yedirdi helal tastan içirdi

Kanatlandık hepimiz yuvamızdan uçurdu

Mal gibi başlık ile satmadı benim anam

Şimdi ne bakır kova ne teneke teç kaldı

Her birinin yerini naylon plastik aldı

Gördüm kabaktan tası yine gözlerim doldu

Rahat denen duyguyu tatmadı benim anam