Bir Resme Bir Şiir 97 Kardelen

Dün gibi hatırlarım Dünyaya gelişini

Yâd ettikçe o günü duruyorum Kardelen

Silemem hafızamdan o masum gülüşünü

Siper ettim sinemi koruyorum Kardelen

Yumuk yumuk ellerin ay karası gözünle

Meleklere eş değer masumane yüzünle

İlk kez baba diyen o ömre bedel sözünle

Her gece bin bir hayal kuruyorum Kardelen

Sararmış albümlerde resimlere baktıkça

Yokluğunun acısı yüreğimi yaktıkça

Efkarım duman duman kan beynime çıktıkça

Kaderi tam alnından vuruyorum Kardelen

Kader mi ayırmıştı yoksa kullar mı bizi

Hangi kanun kopartır babasından bir kızı

Kimin eseri bilmem içimizde ki sızı

Suçumuz neydi diye soruyorum Kardelen

Yokluğunun acısı ruhuma elem kardı

Düşün düşün sonu yok bedeni dertler sardı

Neşter vurdu tabipler senli yüreği yardı

Kâbuslarımı hayra yoruyorum Kardelen

Et tırnaktan ayrılmaz sen benim tek kızımsın

Hasretinden öldüğüm ciğer parem kuzumsun

Şu alnıma yazılan en mukaddes yazımsın

Senin ile engine yürüyorum Kardelen

Sen olmasan belki de yaşamak dan bıkarsım

Cani olurdum bil ki insanlık dan çıkardım

Namluya kurşun sürer tam beynime sıkardım

Bedeni senin için sürüyorum Kardelen

Kaderin ayrı düşürdüğü baba ile kıza armağanımdır.

Mutluluk kapında köle olsun Yusuf kardeş.