Bu Kadar Erken Olmamalıydı

Büyüdüm...

İhanetin acısı çarptı yüreğime.

Gözyaşı denizinde boğulmuş buldum bedenimi.

Sessiz çığlıklarım kırdı zincirlerini;

Haykırdılar sonbahar'a nefretlerini.

Kan kustu düşleim...

Böyle mi bitmeliydi sevgi(n)...

Aşk, insanı: kör,sağır, dilsiz eder....

Bu kadar erken olmamalıydı kendime gelmem...

Bu kadar erken inmemeliydi o tokat yüzüme.

Oysa,

oysa çocuktum henüz ben...

Sevdalandığım o gözleri çok ulu gören.

Bu kadar erken aldatmamalıydı o gözler beni.

Bu kadar erken büyümemeliydim ben.

Her şey,

Bu kadar ,

bu kadar

Bu kadar YALAN olmamalıydı...

Kaderine terkedilmiş bir zindan olmamalıydı kalbim.

Düşlerim;siyah kefenlerle,gözyaşları içinde uğurlanmamalıydı son yolcuşuğuna...

Çığlıklarım;

(us)uma saplanıp kalmamalıydı,

kör etmemeliydi bu yalnızlık ruhumu...

Oysa çocuktum henüz ben...

ihanetin insanı bu kadar büyüteceğini BİLEMEYEN....

İHANETİN ACISIYLA BÜYÜYENLERE....