Dört Kollu Yama

Tez gelir

Akşam

Tez geçer

Ömür,

Sanki hiç bir

Şey olmamış gibi,

Geriye kalır

Yaşanmamışların

Ahı

Sevdaların

Kahrı,

Yüzünde ki tebessümlerdir

Belki

Keşkelere teselli,

Bakarsın arkana

Geçmişine

Maziye

Zamansızlığın

Vakti imiş umut

Dersin kendi

Kendine,

Sabıra

Dört kollu yama

Ve

Nihayetinde

Bir hiçe mahkum,

Yok/luk/lar diyarı

Belki

Pişmanlıklara bir sezaryen,

Gelmişiz gitmişiz,

Sonsuzlukta

Unutulmuşluk

Dahi bir mucize

Ve

Ertesinde

Ne bir noktayız

Ne de bir virgül,

Özlemde hasretliğe

Tek

Bir boşluk,

Belki de

Ebediyete son bir nefes

Son bir

Kafes...

* Berlin, 27.09.2022 *