Dum

duydum

bin yerinden kırılan ışığın çatırdayışını

acının sesi kulağa ahraz

düş kaldı

topraktan yapılma tenin altında

düşe kalkmak yaraşırdı oysa

ve içte

hala çocuk saklı

büyümeyi öğrenememiş

gördüm

acının rengi beyazdı

yeni başlangıçlara heves ettiren

yeni şiirlere meylettiren

ve hiç başlanmayacak

ve hiç yazılmayacak

temiz bir sayfa gibi

ömrünce bakmakla kalacak

gitmek

koy verilmiyor yaşları akıtacak

yaş desen

tüm kara parçalarında dışlanan

ve içte

hala çocuk saklı

sığ sularda boğulan

acı

din-

di.

diye oyalandığım cümleler yalanlar beni

anlarda saklı yaşanmış acıların tazeliği

anlar bir gün

anlar da büyür

ruhumda saklı o çocuk