Düz Bostanlı Gün

Boş versek zamanın kahrını

Belki

Umuda bir kapı olur

Geriye tek

İçeri girmek kalır,

Düz bostanlı gün

Bekliyordur

Belki bizi,

Biz ise

Gurbet elinde

Karabulutlar eşliğinde

Üzülüp büzülüyoruz

Bir ihtimalin peşinde,

Bakadursakta geçmişin arkasından

Acizliğe hep kulp bulmakla

Geçiyor ömrümüz,

Belki

Bir nevi

Cesaretsizliğin kuy/t/usu

İçine düşmüşlüğün

Tesellisi,

Aramakta olduğumuz

İp

Susuzlukla

Boy ölçüsüyor demek ki aslında,

Koca koca çıkmaz sokaklar

Gökyüzünün mavisine

Hapis,

Belki

Kanatlar

Takmamızı bekliyorlar,

Bilinmez mi ki

Sürünmek

Kaderimiz

Taksirata boyun eğmiş...

* Berlin, 24.11.2023 *