Eylül

son bahar yelleri dalımızda

bir ince hastalık yapraklarımızda

dökülüyoruz bir bir,bu hain

eylül akşamlarında,

geldiğimiz gibi çırıl cıplak

tenimiz ilk gün ki gibi sıcak

dokunuşlarımız sessiz,

gözler nemli,dudaklar ıslak,

son tütünde paylaşıldı bitti,

bilmediğimiz yerde,

bilmediğimiz duvarlar bizi izliyor,

titreyen eller birbirine kenetli

sevişirken mutluyuz,

melekler bunu günah diye

defterlerine yazıyor,

dudaklarımızda bir cümle

keşke bitmese bu gece

ve ben yarin yokum

dündüm bittim

ruhum sesizlimi dinler oldu

bilmem ki!

yüzün şimdi kime gülümser

peki şimdi,

senin için boş safyalara kim

şair niyetli notlar düşer

bilmem ki

benim kadar seni kim bekler

ben bağlarda üzüm yetiştir oldum

üzüm şarap olurda

içmeye yüzüm olmaz

uzaklardayım kayboldum

narin tenim üşür oldu

hava ayaz..