Gecenin Tırnakları

sen uzaktan bakıyorsun ya

şehrin damarlarında dolaşan yalnızlığıma

ellerim ceplerinde, gömleğim ıslak

sokaklar beni tanıyor artık

her köşe başında bekliyorum seni

geç kalan trenleri bekler gibi

kaç kez öldüm bilmiyorum

dirildim her seferinde dudaklarının ucunda

kırık bir ayna gibi yansıyor yüzüm

istanbul’un karanlık sokaklarına

ve biz

yağmurla ıslanıyoruz ikimiz de

bak şimdi

çay bardaklarında uyuyor tüm kelimelerim

bir sigara daha yakıyorum

dumanı içime çekiyorum

senin nefesini içer gibi

iliklerime kadar açım bu gece

boynunda bir kuş uykusu var sanki

dokunmak istiyorum

ama korkuyorum

taş kesilmekten korkuyorum

seni sevmekten