Gittim
acıyı anlatsam
ki kendini anlatıp üstüne
biliyorsun zaten, hikayemin bana düşen payını
zordur ucu açık ihanetler
ki mezarlar dolusu masalın, iç çığlıklarıyım da
karanlığa düşen başımın, sen öfkesini kaybettim
haklıdır cürmün, sarhoş masalarından tutup elimi taşıdığında o arka odaya
ve
titrerken sana ibadetim
kuş masalları yazıyordu, kıbleyi tutarken kalemin ucu
biz ki
kırık ibrişimin iki ucuyduk
kopacaktı eylül, varmadan bahara daha, biliyorduk
dört yalandı
her mevsimin payına düşen
ilki sende
sonu benden kalırken kurak kır çiçekleri, ağlayacaktı nisan
şimdi çıkar üzerinden bana ait kokuları
kusmayacaksın elbet öyle
varınca yeni bir iklimin gölgesine, nefesinde çam kokuları
ve
dönerken o taş plak
tersine
izini kaybettiğin
avuçları bulurken batan körfezin güneş eğrilerinde
evet olmayacak adımlarım, adımlarının bastığı köşelerde
gittim ben, yiterken
ve biterken kulak memelerinde seslerim
düşmeyeceğim
o vanilya kokulu patikalara
ömrümü kovarken güz gözlü gözlerinden
ve
verirken ölümün hakkını erkekçe ! ...