Gökyüzünden Yeryüzüne Tirat

"Bu şiir, yabancılara bu vatandan toprak satılabilmesi hakkındaki yasanın T.B.M.M de gündeme alınması üzerine yazılmıştır."

Biz

Erzurumun, Atlıkonak köyünden üç arkadaşız, üç kardeşiz.

Ben, Salih oğlu Mehmet onbaşı,

Sağ yanımdaki Hatice Ninenin torunu Cemil;

Kara kaşlı, kara gözlü, kara yiğidim Cemil.

Köy kızlarının bir tanecik Cemosu

Ve sol yanımdaki de Hızırgillerin koç Yusuf,

Boynunda pehlivan muskası

Koynunda sakladığı uğur,

Lohusa yatağına emanet ettiği hatununun al yazması.

Pala bıyıklı yiğit, koca pehlivan

Civan mı civan...

Erzurum nere, Çanakkale nere? ...

Buldukça bir yaylıya oturduk,

Bulmadığımızda, yürüdük ha bire,

Arada kara trene de bindik,

Katıldık orduya, Devlet-i Osmâninin âsakirinden olduk,

Kaynaştık üç günde, ne civanmert arkadaşlar bulduk.

Birer süngü verdiler elimize,

Çavuşlarımız vardı nice gazâlar görmüş.

Süngüyle savaşmayı öğrettiler bize.

O süngüler, öylesine mutlu etti ki bizi,

Ana yadigârı çaputlarımızla

Ve de sevgimizle parlattık süngülerimizi.

Çeyrek tayınla da olsa,

Kutsal bellemiştik ezelden,

Sevdik askerliğimizi...

Sonra, sıramız geldi çabucak,

Düşman çıkmış karaya geliyor dediler.

Helalleştik, çektik besmelemizi, vardık cepheye

Vardık ki ne varış,

Yer ateş, gök duman

Aman Allahım, aman...

Düşman geliyor üstümüze top tüfek, mermi,

Köpek sürüsü gibi kâfir,

Bire on, belki otuz, belki elli.

Siperde dursak geçecek üzerimizden

Girecek vatanımın içlerine, besbelli.

Süngü taak! dedi Osman Çavuşum,

İşte o an, peygamberimi yanıbaşımda bulmuşum,

Kim tutar ki bizi artık,

Fırladık siperden, yallah!

İnledi sema; Allah, Allah!

Bereket koftu kâfirin yüreği, deşmesi kolaydı,

Görmeyen bilemez, bu ne muhteşem olaydı.

Ben tam sekizini hakladım evelAllah,

Dört de mermi almışım bu arada,

Hamd olsun, nasip etti Yüce Rabbim, bana şehadeti,

Şükürle ve huzurla zikrettim Kelime-i şahadeti.

Ben, Salih oğlu Memet onbaşı,

Sağ yanımda yakışıklı Cemo, solumda Koç Yusuf,

Şehit çıktık bu savaştan,

Şehit düşülmez, çıkılır şehitliğe,

Zira şehitlik yüce bir mertebedir.

Biz bu savaştaki

İki yüz elli bin şehidimizden birileriyiz,

Aslında birbirimize benzer hikâyemiz.

Yusufun, üç aylıkken yetim kaldı oğlu,

Beşik, meşik bilemedi hiç,

Yaylada, Karabaşa emanet,

Ağaç gölgelerinde uyurdu.

Okutamadı anacığı onu,

Marabalık yaparak, ancak karnını doyurdu.

Cemonun yavuklusunu ise,

Cemodan sonra bir hâl aldı,

Hep öyle dertli, hep mahzun kaldı.

Beni de.....boş ver,

Hep birbirimize benzer demiştik, hikâyelerimiz,

Çoktan helal ettik canımızı anamızın ak sütü gibi,

Şikayetçi filan değiliz

Fakat, buraya

Hikâyemizi anlatmaya gelmedik biz.

Yıllar yılı, bulutların üstünden

Atalardan miras diye, aziz bildiğimiz

Vatanımızı izleriz.

Ve parlak nutuklar atamasak da

Onu herkesten fazla severiz

Zira, biz buradayız ama

Vatanın toprağı, taşı olmuş,

Kanımız, etimiz, kemiğimiz.

Önceleri, hep gururla izlerdik memleketimizi

Fakat son 50-60 yıl

Hem şaşırttı, hem de çok üzdü bizi.

Şimdi dinleyin söyleyeceklerimizi;

Bir darbe merakı almış paşalarımızı,

Başbakanı asmışlar, ama

Yağ, bal ile besliyoruz İmralıda can düşmanımızı,

Şaşırdık...

Bize askerliği, vatan borcu diye belletmişlerdi;

Ordu evlerinde, subay hanımlarına hızmet ederek

Vatan borcu ödenir mi

Ve buna askerlik denir mi?

Buna da şaşırdık...

Başına çuval geçirdiler askerimizin,

Biz burada çok utandık, ufaldık, büzüldük,

Fakat birileri, patron bellemiş birilerini,

Dokunmamış olmalı onurlarına,ses etmediler,

Buna da, çok üzüldük...

Zaten, bu 50 - 60 yıldır gelip gidenler

Biri hariç

Sadece nutuk atarken aslan kesildiler.

Aslında,

Bir tilki kadar bile kurnaz değildiler,

Tarla faresi gibi yem gözlediler.

Biz, en çok o tahta sıralı Meclisimizi sevmiştik,

Sarıklısı, sakallısı vardı Gazinin etrafında,

Ceketleri bile yamalıydı ama içindekiler,

Oraya, el etek öperek gelmemiştiler,

Hepsi, bu milletin gerçek vekilleriydiler.

Sonraları, ceylan derisi koltuklarda oturanlar,

Rehavet içinde bazen uyuklayanlar

Ve hadi dendiğinde uyanıp parmak kaldıranlar

Bir kanun çıkarmışlar;

Duyunca, hem şaşırdık, hem üzüldük

Sanki yeniden öldük;

Yabancılara toprak satacakmışız...

Hey gidi Osmanlı, hey gidi Mustafa Kemal

Duyun,

Ne günlere kalmışız...

Ağalar, efendiler,

Yapmayınız, etmeyiniz,

Üç kuruşa satın diye mi

O topraklar için canımızı verdik biz?

Belki satacağınız toprakta yatmakta

Sizin de atanız, dedeniz...

Ben, Salih oğlu Mehmet onbaşı,

Bir yanımda Hatice ninenin torunu Cemil,

Bir yanımda Koç Yusuf,

Canımızı, kanımızı

Bu mübarek vatana bin kez helal etmişiz,

Ama, bir tek toprak tanesi kadar hakkımız varsa

Bilin ki, size helâl etmeyiz...

Ünal Beşkese