Gülün Ateşi

Aşkın kıyım sırasında, bir bedenim iki yarım

Efkâr tüten çırasında, ateş değil ben yanarım

İki afet bir canımı söze döksem yok tanımı

Sol yanımı alev sarmış, buz kesiyor sağ yanımı

Gönül binmiş aşk atına, menzildeki gülü afet

Güzel denmez sıfatına, akla ziyan bir zarafet

Gül bildiğin nazlı bakar, goncasında tütsü yakar

Aşkın sihirli ateşi, kıvılcımı gizli çakar

Feleğin bade azabı: Bengisuyla bir tutulup

İçirdiği aşk kezzabı, iksir diye okutulup

Geceler gündüzün eşi, uyku tutmaz çilekeşi

Aylar yıllar söndürmüyor gönlüme düşen ateşi

Başı eğilmez dağları, yerle bir eden nazarmış

Baharda bozdu bağları, kaderde ayrılık varmış

Hicran denen dipsiz kuyu, insafsız atar pusuyu

Nasıl yakar bilemezsin; su ateşi, ateş suyu

Âşık kurban sunağında bozamıyorsa büyünü

Dile bulsun Kafdağı’nda Zümrüdüanka tüyünü

Nasıl kaldım böyle darda; gönlüm kor, aklım firarda

Ben mi bulamadım gülüm, böyle derde derman var da

Zindan gecelerin ardı ışığından hayli ırak

Madem ki ayrılık vardı, ağıdını bana bırak

Elimi hiç sıkmasaydın, tabuları yıkmasaydın

Yüreğimde kanayan gül, karşıma hiç çıkmasaydın

Vuslat dağı kar bürünür, tipide yol vermez yamaç

Eteğinde süründürür, öldürmek değilse amaç

Uykusuz gelen her sabah çile yüklü, ah gülüm ah

Hangi tövbeyle silinir boynuna yüklenen günah

Madem gönül dağına kor düşmeden buzun çözülmez

Dilersen son arzumu sor, nasıl olsa yüzüm gülmez

Ne ölüyüm ne de zinde, ömrüm tükendi izinde

Bir gece misafir eyle, sabaha öldür dizinde!