Hasretim Gül Oldu

Hasretim bir gül olup seni kaybettiğim günde soldu

Kelimelerim yetersiz geldi kalemim ağladı

Gittiğin günden beri günlerim geçmez oldu

Bu kalp ağlayarak gözyaşlarıyla doldu

Adını gökyüzüne yazdım hayat sildi

O günden beri hayata tuttuğum kindi

Hayat beni hep sensiz olarak bildi

Ve biliyorumki ikimizide sildi

Sensizliği sende bıraktım anlamını anla diye

Bir iki gün sonra geri aldım acı çekme diye

Sevgini içime gömdüm meşakkatle

Sensizlik bana bir ölüm bil diye

Yaşamın kıyısınde ıssız bi yerdeyim

Kimle olduğumu bilmiyorum belki kendi kendimeyim

Hayatımın sonundayım gözlerimde hep matem

Bana söylicen sadece iki kelam