Hüzün

davetliymiş hüzün evime

dur gelme diyemedim

birden girdi içeriye

tutup elinden çık diyemedim

yaş akıyordu gözlerinden

mendili verip sil diyemedim

uykusu varmış bana gelmiş

yeter git evine yat diyemedim

kapanmış bir bir tüm kapılar

artık kalmamış dünyada dostu

o yüzden bana gelmiş

git yanımdan istemiyorum diyemedim

baktı yüzüme anlıyordu

solgundu bitkindi birde

kendimi unuttum ona daldım

bir isteğin varmı diyemedim

mutsuzmuş hiç dostu olmamış

bir ömür hasret kalmış

içim acıdı dur diyemedim

ağlıyordu sil göz yaşını diyemedim

tutup elinden çık diyemedim

hoş geldin hüzün

kal istediğin kadar...