Huzur

Elimin dokunabileceği, en azından uzanabileceği kadar da olsa

yakınımda tutmak istediğim bir gelecek çizmeye çalışıyordum...

Her gün bir zerre daha yaklaşabilme umudu ile

sabır sevkediyordum kalbimin her yüzünde isminin derince kazılı olduğu

bütünüyle sana adanmaktan yorulmamış ellerine.

Yok yere yaşamamış olmayı diliyordum içten içe

ve yok yere harcamamış olmayı umuyordum

bakışlarınla birlikte süzülüp gelen sözlerini

Seni yavaşça içip gözlerimin içine doluyordum kendimce

senle dolduruyordum asil bir kudretle yarına bakış açımın bilincini.

Bir büyük harf başlatıyordum hikayemin geri kalanı için,

öncesine konmuş dipsiz kuyu bir siyah noktayı siliyordum.

Yüzünden başlıyordum anlatmaya

ve unutuyordum neden, niçinleri..