Kal Diyen Yoktu

Ömür defterinin dipsiz kuyusu

Zalim ayrılıklar kal diyen yoktu

Baharı bırakıp kuşluk uykusu

Ölüm fermanına dur diyen yoktu

Yoktu karanlığın zifir çizgisi

Aşkın türkülerde derin ezgisi

Arif olanların kalpten sezgisi

Usul bilmeyene sopası yoktu

Karlı dağ başında çemen karışmaz

Al yanak üstünde allık kırışmaz

Haddini bilenler usta yarışmaz

Düvenin ucunda tokmağı yoktu

Betim bilmiyorsan duygudan sökül

Sazda düzen tutmaz perdeden dökül

Kardeş yeter artık önümden çekil

Düzenler perdesiz çal diyen yoktu

Döndür mihrabını görsün erenler

Yüce dağ başında garip cerenler

Buğdaylar su vermez arpa derenler

Bebeler aç bil aç süt veren yoktu

Yoktu hanlarında misafir eden

Bir günün hatırı kapılar beden

Ölüm hak vermez kurudur ten

Soluğa üfleyen Azrail yoktu