Kanunuevvel Hüznü

Yükünü yığdığında renkler

Küf basar latifeli hislerini.

Canına okursun mavinin.

Kolayına kaçar soğukça gülmek

Öyle değil mi şairim?

Olduğundan daha koyu değil mi tuhaflığım?

Çarpık seslenişinle terslenmez mi sözlerim?

Oysa ki ilkinden beri sarstığından gülüşün,

Darlık getirir ruhuma yaşadığım şehir.

Ve şehrine gelmek isterim..

Bilinmezden gelinir benimkiler.

Derken kısar gözlerini bakarsın denizine,

Aklından kotardığın bir şiir patlatırsın

Kaypak dalga duyar sesinin aksini.

Düşlerim:

Görünürden uzak hüznümle içerim sonuncusunu tütünümün.

Yağışlı bir kanunuevvel günü

Garip meşrep yürüyüşünle anarsın yazdıklarımı.

Sana anıştırmalarımı getirirsin hafızana

Hafif mizacımı dinler ama bilmezsin,

Amma velakin eskimiştir hislerin.

Paletimden damlattığımda aslolanı

Yine garip bir tesir içersinde gezinirsin.

Çağla yeşiliyle aran iyidir,

Oysa ki ben sedef grisini boca ederim ellerine.

Süklüm püklüm manzara çıkar ortaya,

Derme çatma bir hikaye,

Olası mutluluklara binaen.

Bende tüm tedailer sende biter iken sen, yazmayabilirsin.

Olmadı, yaşadığın o mistik şehrin

Nar alacasından

Yine tuhaf bir ironiyle yol alırsın.

Nitekim, heybemdeki tüm renkler seninken

Durma, gel...

Aralık//2014