Kapkara Öyküler-3

'Ağzımda hep o paçavra türküsü/

Niye çattın kaşlarını...'

Toparlanamadım/

Ondan sonra...

Çocuklar/

Kan kokan coğrafyanın

Kınalı çiçekleri...

Bu gece yine koptu

Yüreğim iç sızılarında

Ne çok öldüler/

Sanki...

Kum tanesi bir yalnızlığın

Yelkenlisinde çocuklar

İnsanlığını yitirmiş

İnsanlığın/

Sarkacındalar...

Delinmiş bir duvarın

Şose boylarında

Ölüm kokan keleşlerin

Tetik ucunda/

Sokağın başına tünemiş kuşlar gibi

El açıyor fukaralığa/

Kardeşine baba

Kurşun yemiş babasına

Anne oluyor çocuk/

Gölgesi büyümeden ağaçlara...

Ve memeyi unutmuş

Bebelere ip oyuncağından

Beşik dokuyor çocuk

Cennetlik elleriyle

Havuz başlarında

Yellenirken insanlık

Bir tas çorbanın rüyasında çocuk

Düğün konvoylarının ardında

Üç kuruş para uğruna

Savruluyor bedeni

Güvercin misali...

Sevme duygusu çoktan gitmiş

Dudaklarından/

El öpmeyeli

Bir bayramlık

Şekerlemesinde

Unutulmuş çocuk

Derin kuyuların

Girdabında/

Adı savaş olmuş

Adı ölüm...

Kapkara öykülerin solungacında

Özgürlüğe barışa balık olmuş çocuk/

Bu alık insanlığa

İnat...