Kendime

Acı dolu günlere rağmen

Yaşamayı öğrendim

Suyun toprağın üstünden akarken

Kirlenmeden geçtiği gibi

İnsanlara değip geçiyorum kirlenmeden

Şu bilmem kaç derece olmuş gözlerime rağmen

Renkleri seçiyorum

Gökyüzünü ve hayatı izlemeyi öğrendim

Şu kötü ses tonuma rağmen

Şarkı söylemeyi öğrendim

Hiçbir kulağı rahatsız etmeden

Mutluluk makamında hem de…

Şu cahil halime rağmen

Özünü merak eder oldum

Elime aldığım şaraptan tut da

Yürüyüp gittiğim yola kadar

Şu nasırlı ellere aldırmadan

Okşamayı öğrendim bir köpeğin başını

Geçen yıllara rağmen

Her gün aynı derecede sevmeyi

Şu yanımda yürüyen kadını

Ahh dostum

Hastane koridorlarına rağmen

Bahçeye çıkıp nefes çekmeyi öğrendim

Yaşamak ne güzel şey yaşamak…