Kırılgan Beyaz

Boğaziçi’nden yeni çıkmış

kuşağı düğümlü palton

Frenk şarabı rengi duvara

asılıydı

Tarih sahte bir özneydi

Gün ışıyor

İstanbul mahmur bir hanımeli edasıyla

açtı perdeyi

Duvarda

solmuş tozlu raf düşleri

Çoğu kendini kapağında

yitirmiş eski zaman kitapları

Kitaplar arasında

bir zerdali dalı

Zayıf

Kırılgan

Sen yoktun içinde

N/e varsa bildiğim

Öyküde

Sokakta

İstanbul’da zor sevimsiz

günce nefesleri

Bir kıyısında

Çığırtkan

Bostancı-Taksim yol haritaları

Bir kıyısında

Sanki hiç bitmeyecekmiş gibi

Uçsuz bucaksız deniz

Aç kaldırım sakinleri

ve yitik sensiz bir düş

Ellerinizde tarihsiz gazete

Yazıyor

r

r

r

Uçuk pembe rengi ile

Elif edasıyla kocaman bir

N

Kırılgan

Allı puntolarla

Gözlerin

Gözlerimin içinde

Sabahlara kadar seni düşünmek

Yalancı bir tin içinde

sadece suskuya karışıyor

Hepsi

sakin ve duru bir ölümün

Azar azar akıp gitmesidir

Sana

İstanbul’a

Ve bu şehirde ikimize

Güneşi katletti

el bozmadan yapılı bir hançer

Yaşar Kemal’in

Hain pusuda giden

Öğretmen Güneş’i değildi

Yüzünü senden almış

Sarı sıcak ılıman gülüştü

O güneş öğretti

Lehim çiziği ellerinde

İmanla aşkın tümcesini

Titrek diş arası ezim ezim ezilirsin

Yine de bitmez İstanbul’da

sevimsiz günce nefesleri

Bir de

N/eden ile

Kırılgan beyaz gönül yarası…