Melodi

Bahar polenleri havada uçuşurken

Ah Melodi bu kadar umursamaz olmak zorunda mıydın?

Gülüşünün ardına duran şeyin adına taptın

Köpüren kahvelerimiz üzerinde yüzdü vapurumuz

Garabet yolculukların vazgeçilmez kadınıydın

Bir zebani bakışına sahipti o tatlı beden sahibi

Gözlerimin uzuvlarını yaktın sen

Sözcüklerim uzun sıralar oluşturdu

Kapıları kulaklarının, deniz fenerinin lambası

Onlardan anlamsız cümleler yarattın sen

Ah Melodi bu kadar umursamaz olmak zorunda mıydın?

Günlerimiz sayılıydı, bir yaz bir sonbahar

Rüzgarlarda sayıklayan yüzüme vuran saçlarında

Martıların avladığı dalgalara bırakılan anılardı