Mısralarda Sen Vardın

Gün kızıla boyanıp sessiz çekip giderken

Ellerim şakağımda yine seni düşündüm

Gülmeyen kaderime bin bir sitem ederken

Ruh bedenden ayrıldı sanki tenden taşındım

Baktıkça resimlere sızın çöktü usuma

Çektiğim ızdıraba şahit oldu geceler

Gökyüzünde bulutlar ortak oldu yasıma

Karlar ile kaplandı dağ başında yüceler

Ayın şavkı vurunca gümüş gibi parlıyor

Kılıç gibi buz tuttu dam başında saçaklar

Mil çektiğim gözlerim kiprigimi zorluyor

Uykularım namussuz firar etti kaçaklar

Baş koyduğum yastıklar diken olup batınca

Titreyen ellerimi tütün kokusu sardı

Çaresizlik sancısı yüreğimde tutunca

Sanki kainat bana makberim kadar dardı

Buhurdanlar misali taştıkça taştı içim

Sen dolu yüreğimde ne fırtınalar koptu

Saatlerce düşündüm neydi ki bilmem suçum

Geç gelen bu mutluluk neden geriye saptı

Hüznüme hüzün kattı taş plakta ki eser

En mahrem hücrelerde hüküm sürdü elemim

Dedim yürek sancımı ancak şiirler keser

Ak sayfalar üstünde raksa durdu kalemim

Mısrada hece hece yine sana seslendim

İblis ile cenk ettim gece boyu dövüştüm

Umut ektim yarına aşkın ile beslendim

Yokluğunda sevgili şiirlerle seviştim

Bu şiirin fikir teması değerli gönül dostumuz

Sevgili Şairemiz Emine ÖZTÜRK hanıma aittir,

Bana böylesi güzel bir şiiri kazandırdığı için kendisine çok teşekkür ediyor ve

Bu şiirimi kendisine hediye ediyorum arkadaşlar.