Namlunun Ucundaki Sevda

// Hangi ölüm var ki ayrılıktan beter olsun

Hangi güneş var ki bir gün olsun doğmayı unutsun//

Bir sehar vakti müezzinin ilahi nidalarına karışıpta

Gelirsem kapına.

Bir yabancı gibi bakarsan solgun çehreme

Kolumdan tutarda atarsan

Çamurdan çirkefleşmiş kaldırımlara

Kirletilmiş bir mendil gibi düşersem yerlere,

İşte ben,

Ben sevmekten değil,

Dillere düşmekten korkarım.

Sevdanın dikeni batarsa can evime,

Acın sığmaz olur yüreğime,

Bir ney sesiyle hüzne boyanırsa

Meneviş düşlerim.

Sevda dikeninin açtığı yara

Oluk oluk kanarda kapanmazsa

Kıraç gönül yurdumda,

İşte ben o gün biterim.

Sen bir kez ölürsün yüreğimde,

Ben ise her gün can çekerim

Gölgesi düşmüş aşkın bitmeyen esaritinde.

Bir sessiz kavaldır benim yüreğim

Adım makamsız bir türkü olurda,

Söylenirse dillerde

İşte ben

İşte ben o gün biterim.,

Bu sevda büyüsü sararsa seni beni

günler erken düşer pusuya

Yalanlara büyür ellerimiz,dillerimiz

Bıçak sırtı kadar bir akşam dayanır kapıya,

Bana Leyla

Sana mecnun gözüyle bakarlarda

Ağzı çirkef kokan çakallara yem olursa sevdam,

İşte ben sevmekten değil

Aslanı kediye boğdurmaktan korkarım.

Bir dizi küfür gırtlağımda düğüm düğüm ,

Namluya sürmeli kurşun gibi sevdamı-

Sıkmalı o zaman,

Şakağıma-

Sustun

Söyleyemedim,

Sustum.

Ben sevmekten değil,

Severken sırtımdan vurulmaktan korkarım

İki sela arası eceldir,

İşte ben sonumdan

Ecelin olmaktan korkarım.