Öpeceğim El mi Var

Kaybetmişim yolumu şaşkınım divaneyim

Kendimden bihaberim deliyim avareyim

Kör kandilin peşinde sanki bir pervaneyim

Gelenim olur diye bakacağım yol mu var

Saatlerim yıl olmuş geçmiyor ki zamanım

İçin için yanıyor görünmeyen samanım

Bacası yok gönlümün görünmez ki dumanım

Avuç avuç yollara dökeceğim kül mü var

Gündüzlerin farkı yok kapkaranlık geceden

Her gün deli boran kar eksilmiyor yüceden

Gün geçmiyor sitemler düşmesin şu heceden

Tutup ince belinden dikeceğim dal mı var

Dünyasından bezmiş bir akis durur aynamda

Hüzünler kement atmış dizilidir boynumda

Kışlasına gönderdim yavrum da yok koynumda

Derinden nefes alıp kokacağım gül mü var

Garip kaldım dünyada ne babam var ne anam

Dertlerim bir değil ki hangi birine yanam

Hayallerine kanıp düşlerine mi kanam

Bir bayram sabahında öpeceğim el mi var

DOST YÜREKLERDEN NAĞMELER

Yıllardır gurbetteyim özlemişim vatanı

Dalında ki meyvayı toprağın kokusunu

Görmedim bu yerlerde huzur ile yatanı

Alamıyor ki insan güvende uykusunu

Hani nerde bayramlar Hani ezan sesleri

Değmedi bu alnım secdeye de yerede

Şeker verip ellere barıştırıp küsleri

Kaç zaman el öpmedim anam babam nerede ( azaptar ) Mustafa Alandağ

Birazcık sevinç tatsam, hüzün dolar arkası,

viraneye dönmüş bedenimin karkası,

Saymakla tükenmiyor yüreğimin parçası,

Sazım çoktan kırılmış, inleyecek tel mi var?

Bir zamanlar her taraf cennetten bahçe idi,

Şimdi kör kuyudayım, görünmez oldu dibi,

Gönül yurdunda yurtsuz, her taraf mezar gibi,

Suya düşsem yılana, sarılacak bel mi var?

Huzur düşmanım san ki, Dostum oldu elem'se,

Kağıtlar arkadaşım, sırdaşımdır kalem'se

Bu gün bayram günüymüş, be kimsesiz kimse,

Seher vakti kapımı çalacak bir yel mi var? ( Mustafa Yaralı

Dost yüreklerden Damlalar