Seyfi'nin Yeri Şiiri - Ünal Beşkese

Kuzguncuk sırtlarında,

Hâlâ yeşili bol kalmış, eski ve mütevazi bir mahalle

Ve orada, mavi boyalı ahşap bir mekân,

Seyfi'nin kahvehanesi diye bilinir,

Oysa ne patrondur Seyfi, ne de mülk sahibi,

Sadece ocakçı, sadece garson, sadece ayakçı, sadece dost.

Her şeydir Seyfi, herkesle arkadaş,

Aslen Erzurumlu, o gerçek dadaş...

Dışarıda sert bir Boğaz havası,

İçeride, dükkânın küçücük saç sobası

Dışarıda lâpa lâpa yağan kar

Nefis bir boğaz manzarası;

Lacivert deniz, koyu mavi gök

Üzerinde beyaz kelebekler gibi uçuşan kar taneleri.

Bir tablo gibidir şimdi Boğaz,

Hayran hayran seyrederiz

Ve sobada tutuşan yongaların sesiyle

Isınıverir içimiz.

Çay demlenmiştir şimdi ocakta,

Doldurur bardaklara, bırakır masalara

Ve kaşla göz arası kaybolur Seyfi,

Koşarak gidip gelir çabucak,

Elinde bir poşet dolusu simit

Sıcak mı sıcak...

Sonra bir kirli bez alıp eline, silince camın buğusunu

Karşıda nefti bir siluet gibi görürüz

Bebeği, Ortaköy'ü, Beşiktaş'ı.

Hele sevdiğiniz de yanınızdaysa

Ve dayalıysa omzunuza başı,

Çay, ince belli bardakta, simitler çıtır

Dünyalara değişmem vallahi bu keyfi,

Tazele bizim çayları aslanım Seyfi...

Ünal Beşkese