Sığamadık Ayıbımıza

canımızı yakan öykülere erken yakalandık

acımıza rahmet dileyen ceset misali

yatarken böğrümüzde

uykularımızı bölen kuş yuvaları

göç zamanına uyanırdı

şehri yalnızlaştıran cemreler küsüp gitmeden ikliminden

kış ortası hayalin

buz rengiydi zaman

kadavralar henüz donmadan

çığlığı öğrendiğinde bebe

vatansızlaştı öfke

ve kıyamet ezgileri tutuştururken kozalakları

yandık

öznesi puşt yüklemlerle

gözlerimizi çalan

şeytan ışığının gölgesinde raks etti rahibe örtülü böcekler

toprağı eşeledik gömemedik hüznümüzü

boyumuzu aştı sevdamız

küçük beden kefenlere saklandık

sığamadık ayıbımıza

utandı

patiskadan artan tenimiz köhne mezarlıklardan...