Son Vapurun Uğultusu

bir kurşun kalem yaşını yazdığında

daldığın uykudan uyanıyorsun

kara önlüğünün cebinden düşen hayatının

çığlığı yankılanıyor suya düşen ağlarda

kesilen dalların genişlettiği gökyüzünde

fırtınanın uzaklarda olmadığını görüyorsun

eski bir şemsiyeyi açmaktan vazgeçip

yağmurla kucaklaşmak istiyorsun

çay bahçeleri kapandığında geceye doğru

muhabbetlerin şeker gibi eridiğine hayıflanıp

ardından gelen kedilere bakıyorsun

ağlamak için bir sebep arıyorsun

kapında her zaman bu an seni karşılıyor

tokmağında sıcak ellerin buğusu

anılar pencerende gece kuşu

uzakta son vapurun uğultusu