Varoluş

Kaderle görüştüm dün gece

ıstırap damlalar olup yağarken gecenin derinliğine.

Yakıştı mı uzayıp öylece gitmeler

nasıl da unutup susadığını ardında kalan küle

suyun gölgesindeki yalnızlığa teslimiyet ve boyun eğişle

bir serçeden düşen ürkek tüy hafifliğinde dar bir koyakta yalpalayıp duranlarla.

Vazgeçtim sitemden

görünce sabahın ilk ışıklarıyla sallanıp duran kelebeği

kasvetli tepelerin üzerinden esen meltemde

ağaç gövdelerini altın rengine boyayan gün batımını görene dek.

Gün kararıyor kaderle görüşeceğim geceye

kendini asla tüketmeyen sonsuz döngüye hoşgörüyle…