Yalnızlığa Mahkûm

İçimde kopuyor yine fırtınalar bütün umutlarımı yıkarcasına

Enkazı kalmış bir bedenim bu hayatta.

Yokluğun acıyla yok oluşumu gördüm her köşe başında

Mahkûm ettim kendimi zor olsada yalnızlığa

Hiç sevgilim olmadı inanırmısınız hiçte dostum

Her şeyin yalanı gibi bunudan yalanından korktum

Bu hayatta hep gerçeklerle yüzleşmekten kaçtım

Şimdi ne dostum var ne de korkum

Ama ben en kötüsüne yalnızlığa mahkûmum