Yalnızlığım

Yalnızlık dediğin bir nevi unutulmuşluktur dünyada;

Bakıp ta göremezsin kendini ne kadar baksan da aynada.

Öyle bir kayboluş ki bazen unutursun yaşadığını;

Ve çoğunlukla hissetmezsin nefes aldığını.

Bilmezsin nerede olduğunu, kaybedersin hissini;

Sorsalar bazen bilmezsin ismini.

Tutmak istersin sevgilinin eline, sarılmak...

Sevgilisi olmaz zati yalnızın, bakar ahmak ahmak.

Bir şeylerin eksikliğiyle 'neden yaşıyorum' sorarsın;

Her gün, her gün, her gün, bilmem ne ararsın.

Adım attığın her an, sahte insanlarla karşılaşırsın,

Arkadaşlık kurar da terkedilip; bırakılırsın.

Böylece insanlardan soğur bu kalp; hem de...

Yalnızlığım benim kalabalık bir yerde...

Onca insanın arasında yalnız kalmak;

Olur mu böylesi yalnızlıkla yaşamak?

Sorun değil ki bende, yalnız kalmak;

Benim dert ettiğim insan bulamamak.