Yokluğun Zamanı Üşütürken İçimde Kaç Şiir Yandı

akşamın kızılı düşüyor

gözlerimin şafağına

kirpiğimden damlıyorum

bir ölüm yamacına

yokluğun ayarsız bir zaman

doldurmuyor vakitleri

hiç çalmıyor varlığına

_hasretle büyürüm sana...

sabahlar üzerime çöküyor

ey geceyi avaz avaz söyleten sevdam

hangi ara kayboldu güne aydın olman?

ruhum nöbeti dolmayan bir sarada

_üzgünüm yokluğundan yana...

ay düşerdi bakışlarından yüzüme

ısınırdı üşümelerim

elzemdin fanilikler arasında

yaşım kadar kapanmıştım ayaklarına

_sarmaş dolaş ağrılardan sonra...

(buz tutmuş bir zamanda geçmiyor ağrılar...

26 mart

28 mart 21:00