Yontunun Paradoks Bağırtıları

/ Nerde yandıysan git orda sön

Ben söndürürsem hep yanmak istersin /

Dil suskunluğunda

Ağır konuşur

Duyabilecek kadar

Bağırır/mısın?

/ ... /

Senden önce geçtim ömrün törpüsünden

Şimdi olduğumdan farklı

Bundan olmalı

Hassas yerlerimde inceliş

-İnanç inandırıcılığını yitirse-

Duvara çarpan ayak sesleri döner geriye

Kandır kendini

Başkalarından sakladığın adımlarınla

Amaç kalmak değil gitmek olursa

O zaman anla, terk etmenin erdemliğini

Gidenin ardından, aynı hayale koşabilmeleri

Uğruna kalkıp, kalkıp vazgeçmeleri

Öyle büyük bir yürek lazım

Düşüp peşine gelebilecek

Bağırtılar herkes gibi

Tutku hayran bırakmalı kendini

/ Hayat paradoksunun elinde

Aynı eser iki kere işlenmez bir yontuya /

Bırak ki;

Şiirselliği bozulmasın üstünde oynanınca

Düş düşsün aklımın ince kıvrımlarına

Bir buluntu arama

Seni sana yazabileyim im'den fazla anlam kazansan da

Beni bana dolduruyorsun,

Ben taşıyorum yine...

Sen

Ellerimi avuçlarına gizle

Gizle ki

Yüzüm kalsın yontulunca...