Boşluk Hissi

Ben de nice sarp yolların engebeli yokuşların sert kayalıkların bir çıkışı varmış gibi uzak bir hayatın yorgunluğu ve çekilmezliği taşınmakta

aklıma yardan bahseden seslerin gümbürtüsü yankılanırken yüreğimde kaçıp gitmek ve yerinden memnun değilmiş gibi gelen edası dolanır

çıkılmaz gibi aydınlığa sanki karanlığın içinde değil de daha çok aydınlığın eksikliği yer etmişçesine her tarafa bir boşluğun salgınlığı yer eder

insan boş bir yere otururken kendini yiyen bir düşüncenin sesini işitir ve buna kulak kabartır da duyar: gitmek istersin nereye der bu ses. gitmek istersin ama nasıl hangi yol ile der bu ses. gittikten sonra orada kalmayı hangi güçle ve hangi sebeple sağlarsın der bu ses. gidip de vardıktan sonra kalmayı ne sebeple seveceksin der bu ses. ait olduğun yer neresi, bir mekan mı, bir insan mı; gittikten sonra vardığın bu noktada seni doyuracak ve artık boşluk da son bulacak mı? der bu ses...

koşuşturmaca içinde süren hayatta.. herkes sürüklenirken bir tarafa sen durabilir misin ve diyebilir misin ben bunu istiyorum ya da istemiyorum ve sahip çıkabilir misin istediğin şeye veya reddedebilir misin en azından istemediğin şeyi? öteden beridir hayalini kurduğun şey neydi? daha doğrusu bunun cevabı için kendini yeterince iyi tanıyor musun.. bilmelisin ki kendini bilmeyen biri başka bir şey bilmeye güç yetiremez.

bir yola çıkarsın bir kola girersin bir amaç edinirsin bir yere varabilirsin de .. her şey bu doğrultuda kemal erdiğinde aklında bir şey kalmayacak mı geride bir şey unutmuş olmayacak mısın o geride kalanın pişmanlığını taşımayacak mısın yani demem o ki kendine bu amacımdır demeden önce emin olabilecek misin çünkü yeterince kendini tanımak mümkün müdür

sarp kayalıklar gibi engebeli yokuşlar gibi demiştim aklım da biraz öyle tırmanmaya güç gerekiyor insan kendini tanısa bile yollar çetin ve acımasız biraz ve zaten insan yolları tek başına yürüyecek kadar da güçlü değildir. en amansız yollar bile güzel gelebilir bir sevgiliyle..