Suskun ve Siyah 7

Janset bu insanlardan birisiydi. Kendini belli ediyordu. Konuşurken sesi titriyor, hüzün dolu gözlerini kaçırıyor, ellerini birleştirip sıkıyordu. Bu halleri hic iyi degil hatta cok kötüydü. Güven duygusunu kaybetmiş, hayatı pek önemsemiyor, kendini düşünmeyi bırakmış ve hayatta ilerlemeyi dahi göze almak istemiyordu.
Onca yaşanmışlığı, hayal kırıklıklarını, üzüntüleri, öfkeyi sadece sahte bir gülüşe sığdırıp insanlara farkettirmemeye çalışmak ne zordur dimi... Janset bunu belli ki uzun zamandır yapıyor ve artık çok yorgun sadece dost, arkadaş yahut derdini anlayacağı bir arkadaş istiyor. Bilmiyorum acaba o kişi ben miyim? Gözlerim ve ruhum dahi ürperdi o kişi olduğumu düşündüğümde çünkü ben kendimi toparlamayı hiçbir zaman başaramamıştım. Ona nasıl yardım edecektim ki...
Biraz bunları düşündükten sonra bir tebessüm sardı yüzümü, anlam veremedim. Onu anlıyor olabildiğimden mi yoksa bu halinden kurtarabilecek kişini olduğumdan mı? Çevremdeki insanlara baktığımda onları anlıyor isem emlati kurabiliyordum. Fazlasıyla yorucu olmasına rağmen bunu yapmaktan vazgeçemiyordum. Kendimi mahvediyordum ama insanları daha iyi anlayabilmemin başka yolu olduğunu düşünmüyorum. Hele benim gibi bir insan iseniz ne demek istediğimi gayet iyi kavrayabilirsiniz demektir..
Kül tablası gereğinden fazla dolmuş. Düşünürken farkında olmadan fazla sigara içiyordum. Dertlerin tam ortasında her zaman ki yapayalnız kalmıştım. Kendi çabamla yavaş yavaş tırmanıyordum. Öyle yorulmuş olmalıyım ki tırmanmak istemezcesine beynim düşünmemi engelliyordu. Rüzgarın sesine yoğunlaşıyor, dertleri ortadan kaldırmaya çalışıyordu...