Enelhak

Enelhak, “Ben Hakk'ım” demek olan, tasavvufta kendi varlığını Tanrı'nın varlığında eritmiş bir kişinin ağzından çıkan ve varlığın birliğini dile getiren sözdür.

• Hallâc-ı Mansûr: Söz en çok, 922'de Bağdat'ta idam edilen Hallâc-ı Mansûr'la anılır; geleneğe göre idamının nedeni bu sözdür.
• Şiirde: Divan ve tekke şiirinde Mansur, darağacı ve enelhak, aşk ve hakikat yolunda başını vermeyi göze almanın simgesi olarak sık işlenir.

Arapça ene (ben) ve el-Hak (gerçek; Allah'ın adlarından) sözcüklerinden kurulmuş cümle.

• Berdar: Darağacında asılı kalan âşığı anlatan söz; Mansur'un enelhak yüzünden çektiği cezayı çağrıştırır.
• Fenafillâh: Kulun kendi varlığından geçip Tanrı'da yok olması; enelhak bu hâlin dile gelişi sayılır.
• Şathiyat: Coşkunluk anında söylenip dışarıdan bakana aykırı görünen sözler; enelhak bunların en bilinenidir.