Şathiyat

Şathiyat, ilk okuyuşta dine aykırı, saygısız ya da saçma görünen, ama ardında tasavvufi bir düşünce taşıyan şakacı deyişlerin genel adıdır.

• Tanrı'ya sesleniş: Şair Tanrı'ya kimi zaman bir arkadaşına konuşur gibi teklifsizce seslenir, ona takılır ya da sitem eder; bu tavır uzaklığı değil yakınlığı anlatır.
• Tasavvuftaki kökü: Tasavvufta şath, vecd hâlindeki dervişin ağzından çıkan ve dışarıdan bakanın yadırgadığı söze verilen addır.
• Temsilcisi: Bektaşi şairlerinde sık görülür; Kaygusuz Abdal türün en çok anılan şairidir.

Arapça şath sözcüğünden türeyen şathiyye'nin çoğulu şathiyyât'tan.

• Tekke edebiyatı: Şathiyatın içinde doğduğu tasavvuf şiiri geleneği.
• Nefes: Alevi-Bektaşi geleneğinin tasavvufi şiiri; şathiyatın teklifsiz dili bu şiirlerde de sık duyulur.