3. Sığınaklara Dönelim İçimizdeki Sığınaklara
Dallar kırdım küçük baltamda. Kimsenin benden haberi olmadığı dağlarda dolandım durdum.
O atıldığın, seni attıkları oyunları sen kuracaksın belki bir gün. Ki büyüdüğün gün; elde edeceğin her şeyin, elden gitmesi için sana emanet edildiğini anlayacaksın. Oysa baştan ve baştan, hep baştan bir şeyleri düzeltme arzusuyla girdiğimiz bu yolların sonunda, ne bekledi bizi?
Bugün öyle değil. Bugün başka. Çok uzaklara baktım. Dallar kırdım küçük baltamda. Kimsenin benden haberi olmadığı dağlarda dolandım durdum. Benim bir arkadaşım vardı öyle. İkimizde on yedi yaşındaydık o kış. Dağları böyle aşmıştık. Sonra kızlardan bahsetmiştik. Hayaller kurmuştuk. O aşağıdaki yıkık havuzu baştan mı yapacaktık, zengin mi olacaktık, o Vahide ile mi evlenecekti? Babası ile anlaşacaktı, kalacaktı bir hafta daha benimle. Bayram günüydü bir ekim ayı. Yollarda yorulduk, kırmızı marlboro yaktıkça ciğerimizi evi özedik. Görüşecektik yarın. Fakat işler başlar diye almış götürmüş babası onu gece vakti. Yolda ölmüş.
Dün gezdiğimiz dağlardan aşağı yürüdüm. Gezdiğimiz mezarlıkta ona da bir mezar açtılar. Dedim " Sahi o neden öldü?" Ecel, dediler. Kapkara isimli bir şehirde takla atmış arabası. Bizler onu gömdük, tüm köy toplanıp. Hızlı hızlı üstünü örttük toprakla. Sığınak bu mu Allah'ım? Biz kulların için en iyi sığınak toprağın altı mı? Ben artık on yedi yaşında olamıyorum. Umutlanamıyorum onun gibi. Dağlarda koşamıyorum. Bir şey oldu. Bizi oyunlardan attılar, onu hayattan bile attılar. Şimdi kuru yük gemilerinde iş bakan bir ben, belki bu kadar da zor olmamalıydı diyorum hayat, fakat üstüne bombalar yağan çocukları örnek veriyorlar bana. Üstüne bombalar yağdırmasınlar o zaman. Öyle gelir mi mutluluk?
Bir de onu gömdükten sonra, camilerde dolaştım durdum. Filmlerdeki gibi aksakallı bir adam bana ölümü anlatacak sandım. O ölümle talihsiz mi olmuştu? Tüm ölenler talihsiz miydi? Niye bir kibirdi bu, sanki biri ölünce biz kalanlar sonsuza dek yaşayacak gibiydi. Fakat o bilinmezlik... O gidenler, bizden haberdar mı? Beklerler mi bizi, oralarda bir yerde? Allah affeder mi? Affetmiş midir? Cennet nerededir, nasıldır? Nasıldır yürekten çekilen kasvetten sonra, cennetin kırlarında dolaşmak bilinir mi? Sattık yetmiş yılın zevkine, bilinmeyen o diyarı, bizi oralara alırlar mı?
Sivas'taydım. Biri beni çok fena bozguna uğratmıştı. Giriş katta bir oda, camlar demirliydi. Gök ışımadı bekledim. Gök niye ışımazdı, biri öldüğü gecelerde? Gök neden ışımazdı terk edildiğimiz gecelerde? Demişlerdi, kıyamet kopmadığı sürece, o güneş doğacaktı. Doğdu. Yürüdüm sokakları. Bir cami duvarına yazmışlardı büyük harflerle ALLAH'TAN BAŞKA SIĞINACAK KİMSE BULAMAZSIN.
Geçtim, Gökmedrese'den. Gümüş kaplar satan hanlardan, çarşılardan, geçtim ve düşündüm. Sahi kimimiz vardı Allah'tan başka? Atacaksan da beni oraya senin cehennemin amenna, ama dayanamam. Alacaksan da senin cennettin, baş üstüne. Ama geçersem bunları neler gelir aklıma?
Sevgiliden sığınak olmaz, derim. O saçları başkası da severse, ölürüm. Ben ölürsem bir gün o başkasının olur. Anadan da olmaz sığınak nihayetinde ölümlü. Babalar, çocukların işini kurup zaten ölmeye bakar, ölümlü. Dostluklar hepsi çıkar, basıp giderler işleri bitince. Allah yolunda bile dost olsan, kötülük korkusundan nihayetinde. Param var, dersen belki burada biraz geçer. Buraya bile gelsen yüz yıl sonra tekrar, bakarsın geçmez o paran, malın mülkün başkasının, o arazilerde başka diller, başka insanlar. Kendine baksan, nesin ki sen? Bir anı bir anını tutmayan, etten kemikten bir sıkıntı. Ki toprak alır beni de sığınağına, çürütür bedenimi. Ne kalır gözlerimden geriye? Gelmez kardeş, dost, sevgili ve daha başka kimseler. Ne kalır geriye? Statüler, ünvanlar ve o kibirli insanlar. Çiğ sütü kaynatıp içirsen de, şeytanlık insanın nefsinde. Bir şey istediğim yok. Bir çıkar umduğum yok. Ne kalabalıkların parçası olayım, ne de intikam alayım onlardan. Bir boşluk var, oysa baştan ve baştan, hep baştan bir şeyleri düzeltme arzusuyla girdiğimiz bu yolların sonunda, ne bekledi bizi ölümden başka?
Yine de bir durağı vardır insanın belki. Bu kadar da yalnız bırakılmamışızdır. Şu gökyüzü, şu yıldızlar... Bak nasıl akşam, nasıl sabah, nasıl içini yıkan o uçurumlar, neler var? Gezegenler, ütopyalar, atlar ve güzel kızlar. Kim yaratmış bu kadar sıcak şeyi, kim vermiş kalplere o sevgiyi. Sensin bu kalpleri böyle yaratan, kalbi ve aşkı yaratan Sensin. Aşkı yaratan aşktan yücedir. Yücedir yıldızları parlatan, bizi karanlık mezarlarda yok ederse de vardır bildiği. Yarattıklarının şerrinden, vereceğin güzelliklere, kalbimize verdiğin sevgilerin, nefrete döneceği o güne, o güne insanın kendinden kaçtığı her şeye... Sana sığınırım ben kendimden. Sana sığınırım, bana yazdığın elemden. Sana sığınırım beni dağlamak isteyen eşek arılarından. Sana sığındıysam da, sığınmayı var ettiğinden. Biat sanadır, geri kalanı da zaten senden.
Büyük harflerle: ALLAH' DAN BAŞKA SIĞINACAK KİMSE BULAMAZSIN.