Suskunluğun İçindeki Ömür
Bir sabah mutfakta oturuyordum ve çay soğuyana kadar kimseye bir şey söylemedim. Pencerenin kenarında kurumuş bir saksı duruyordu. Toprağı çatlamıştı, yaprakları kâğıt gibi kıvrılmıştı. Yıllar önce birinin verdiği bu bitkiyi hiç sulamadığımı fark ettim, ama kimseye de anlatmadım bunu. Anlatacak kelime bulamadığım şeyler vardı içimde, bazen en yakın insana bile.
Dışarıda bir çocuk bisikletini duvara yaslıyor, bağırarak bir arkadaşını çağırıyordu. Sesi sokağın öbür ucuna kadar gitti ve kayboldu. Ben ise yerimden kıpırdamadım. Eskiden, bir cümle yarıda kalsa bile karşımdakinin gözlerinden anlardım neyi kastettiğimi. Şimdi göz temasını bile ertelemeyi öğrenmiştim.
Bir zamanlar çok dinlendiğimi sandığım bir şarkı vardı. Bir akşam radyoda yeniden çaldığında, boğazımda bir düğüm oluştu. Müziğin bitmesini beklemeden kapattım. Oysa o şarkının içinde beni bekleyen bir şey yoktu, ya da belki vardı ama ben cesaret edemedim onu duymaya. Bazı duygular, yılların altında uyuyan bir hatıra gibi, çağrıldığında değil kendi zamanında uyanır.
Kimseye anlatamadığım kırgınlıkları düşündüm o sabah. Hiçbirini yüksek sesle söylemedim. Yine de bu sessizliğin tamamen boş olmadığını fark ettim. Susarken de bir şey konuşuyordu içimde, yavaş ve kararlı biçimde. Belki yıllardır biriken şey buydu: söylenmemiş ama hissedilmiş bir hayat.
Öğleye doğru kalktım, saksıyı lavaboya taşıdım ve toprağı ıslattım. Su, çatlaklardan içeri sızarken hiç ses çıkarmadı. Sadece koyulaşan bir renk bıraktı ardında. Bunu yapmak için kelime gerekmedi.
Akşam olduğunda pencerenin önünde bir süre durdum. Kurumuş yapraklardan birinin ucunda küçük, yeşil bir sürgün belirmişti. Gözüme ilk ilişen şey buydu. Ne büyük bir değişim, ne bir söz. Sadece kapıyı aralayan küçük bir şey. Suskunluğun içinde bile bir yaşam sürebiliyordu demek ki.
Turgay Kurtuluş