Seviyorum Seni Hala

İşte ilk sensiz sabahım...
Bir nefesle söylenen tek kelime ile kendi içimde yaşattığım ?sen' i öldürdüğünü hissettiğim gündü dün...
Uzaklarda yandığını gördüğüm sevdalar el sallıyor bana , ?'bizde'' diyorlar , biz de...
'Biz de içimizde neler öldürdük o tek kelimeyle' , canımızdan da çok değer verdiğimizi geride bırakırken bir biz gitmişiz , kalmış yüreğimiz canımızda...
Elveda derken yanmış kül olmuş içimiz.Ölmüşüz de cansız dirilmişiz sanki...
Uzun sürmez dedik , ayrılıktır , unutulur...
Ama ne yaptıysak koparıp atamadık içimizdeki yanan o ateşi...
Ve bir gün karar verdik , yeni sevdalara açtığımız yelkenlerle diriliriz belki diye , düştük yollara.Karşımıza ilk çıkan sevdaya uzattık elimizi , almadılar...
Meğer onların da yanarmış içlerinde bir sevda ateşi...
Sen de bunu yapma , ya git yeniden bul onu , ya da git canını kopar al ondan...O an aklıma sonumuz olan kelimeyi getirdim.
... ?Bitti!' , ?Bittik!'...
Düşündüm , acaba elimi uzatsam yine gelir miydin yanıma ? Sever miydin beni yeniden ? Kim bilir...
Hadi başkasına anlatmak , söylemek kolay ... Peki ya kalbime anlatabilir miyim sensizliğin hikayesini ? Bu anlattıklarımla kandırırım belki hem kendimi , hem kalbimi... Ama bir şey var ki ; gökle yer birleşse kabullenemem bu ayrılığı , yeniden ?sen' olacak içim...Yeniden ben doğacak içinde sadece ?sen' olan...Döneceğim geriye , ya kalbimi vereceksin bana , ya da benliğini...
Çünkü ben ne kalpsiz olabilirim , ne de sensiz ! Ama ne fark eder ki , ikisi de ?sensin' sonuçta ve eğer kabul edersen o uzattığım eli , göreceksin...

?Seviyorum Seni Hala...'