Yolluk

Yol olmak güzel. Yolcu olmak daha da güzel o yolda. Yola düşmek dizlerin acısa da.

Bilirim...

Yürümek iştir, yürümek güçtür sırtında anılarla. Bu yüzden yola çıkarken valiz alma yanına.

Yol olmak güzel. Hele yola serpip tozunu, rüzgar olmak yanından geçip giden ağaçlara.

İşte o an kim kime masallar anlatır karışır. Alan razı veren razı, damağında çocukluktan kalma tatlar canlanınca.

Bir el olur, okşar saçlarını, annen gibi…

Bir omuz olur, yaslarsın başına, umutsuz yarınlarını.

Eksilmek senden uzak, yüreğindeki yaralar da iyileşmeye yüz tutar, hatırlarsın yine yaşadığını.

Yol olmak güzel gidecek yerler varken, yol olmak güzel arkana bakmayı düşünmeden. Damarlarına yayılırken o tatlı heyecan, yolun kıymetlisi olmak daha da güzel, anlayana...

Yol olmak güzel, diline pranglaşan bir veda olmadan, bir yere varabilmek güzeldir acabalar yakandan düşmüşken. Yol güzel, yolcu da güzel, gece yıldızlarını yoluna sermişken.

Ama en çok da...

Yol güzeldir, kalmayı beceremeyene…

Kısacası, hiçbir yere ait olamayana. Yabancıyken tüm evler, tüm yüzler gözlerine ve sadece giderken ait hissedene, yol hep güzeldir her nereye götürürse.

Evin olur mu deme yollar… olur içinde tutunacak tüm dallarını kesene.

Dedim ya, yol güzeldir diye…

Ama uyarayım, yola yolluk olursun çok fazla beklersen...

y...