Aşk Çamaşırhanesi

Aşırı ev hanımlığı giydim üzerime; yorgun ama zahmetsiz hayatımın taş duvarlarına yaş pasta fırlattım. Böylece yaşımın yaş alınan kısmını da bir duvarın boşluklarından taşan köhneliğime imzalattım. Orada duruyordu herkes, herkes kelimesinin sonundaki kararsız s gibi öylece bakıyorlardı bana. Z ile yazılmadığını öğretmek zor oluyordu sonra. Herkesin doğrusu azametli hallerden çıkmaydı. Öylece bir şeyler anlatıyordum, aşk çamaşırhanesinden bir türlü temizlenmemiş olan duygularım çıkıyordu. Sevdimse adamın dibi gibi sevdim diyordu soluk benizli öteki rüya sokaktan gelmiş erkekçe duygularım. Dibine kadar sevdim naçar itfaiye söndürülmüşlüğü feda etti sevişler ayrılıklarıma. Adi sessizliklerin koro gözyaşları oldum çok sonra.

Aşırı iş kadınlığı sevdim üstümde; insancıl törpülenmiş gerzek yanlarımdan buram buram paralar saçtım sevgilenen mazi sarayıma. Kral çıplak dediler; cesaret edip bakamadım ongun kaldı asabiyetli anlarım. Çok yaşa diyemedi çocuklar; büyüyüşümü seyretmek hoşlarına gitmedi. Bir şey çıkmadı yalnız tarafından gizli siluetimin.

Sevdiğim de oradaydı herkes gibi. Kararsız s'nin seni seviyorum iştahlarında beni yiyordu nefreti. O da kararsızdı kalbim gibi. Fişek bekleyişlerimle gül attım; sarıya döndü; ayrılık dediler. Ben beyaz gülü severdim halbuki.

Aşk çamaşırhanesinde iç çamaşırı yıkandı ortak vedalı kaderimizin; alo dediğin ve gitme kal dediğim farklı cümlelerimizin vurgun yemiş düşmanlığı olduk. Düş hanımlığına soyundum seni sevişimin; hatırşinas servetinden döktü yıllarca. Bir hayalin sana çıkmaz sokağı, bin hayalin sana aldanmaz sevdası oldum. Koyverdim sensiz cenneti...