Aynadaki Ben

Aynaya baktığımda karşımda görmek istediğim yüzün nasıl olacağını düşünüyorum şimdi.Acaba gerçekten bana benzeyecek mi yoksa olmasını istenilen gibi mi olacak?Kısacası hayatımı istediğim gibi yaşamış olmanın mutluluğunu mu göreceğimaynada yoksa ıskalanmış yılların ve anların bıraktığı ezikliği mi? Gerçekten neyi göreceğim, merak ediyorum.öyle korkuyorum ki hayatı ıskalamaktan.Rabbimin bize armağan ettiği günleri tek tek sepete koyarken sona geldiğimde elimde kalanın kırık bir tebessüm olmasını istemiyorum.Geriye baktığımda tüketirken soldurduğum çiçekler değil, yeşermişve tomurcuklanmış ağaçlar görmek istiyorum.Herşeyden memnun ve mutlu olmanın getirisinin umutsuzluk olmasını istemiyorum. varlığıyla ruhumun derinliklerinde dile getirilmesi zor bir huzur yaratan evladımın en güzel günlerini, en kırılgan anlarını ve en mutsuz dakikalarını onunla paylaşmak, büyüdüğüne şahiy olmak, onun her duygusunuyüreğimde hissetmek istiyorum. Sona geldiğimde bana bakan bir çift gözün"işte gidiyorsun,kaldı ki zaten yoktun" diye seslenmesini görmek istemiyorum. Görülecek bunca güzellik, yaşanacak bunca mutlu anı varken kendimi unutacak unutulmak istemiyorum. Uçsuz bucaksız yeşillikler ortasındakollarımı açıp bir bulut gibi gidişini seyrettiğim anlarımı kucaklamak , onları yeniden sahiplenmek istiyorum. Gökyüzünü her anımı bana ulaştıracak bir klakan olarak sevmek istiyorum.Kısacası aynaya baktığımda bir çift gözün" hayatı ıskaladın" diyerek iki damla yaş dökmesini istemiyorum.