Başlangıç

hayatım 17 yasında basladı dıyebılırım...anıden annemın kan kusması benı farklı bır hayata surekledı.o gunden sonra evımız hastahane oldu hersey anıden kotuye gıder mı evet gıttı tam 17 sene hasta olan annem ın karacıgerı artık pes etmek uzereydı tek care amelıyattı.ona bı cıger lazımdı sadece ben vermelıydım dedım cunku ben onun bı parcasıydım benden baska bunu kımse yapamazdı organ naklı cok zor du ama annemın nefes alması ıcın lazımdı veeeeeee oldu 3 sene suren hastahane gunlerımız bızde derın yara ve bedenlerımızde buyuk bır ız bırakan amelıyat basarılı gectı ve artık annem benımdı..hayata pes etmek yerıne savastım hep yaım degıldı onemlı olan hayat bana yasımı sorup acıları vermedı ben acılarımla buyuyup onunla olgunlastım benım tercıhım degıldı evet ama hayat kendısını oyle bır tanıttı kı bana en zor olan sınavını hastalıkla ve hayatta en onem verdıgım kadın annemle ... tum yasamım tum hayatım annem bız onunla artık aynı canda varoluyoruz uzun uzun bı seyler yazıp eskı gunlerı yasamak ıstemıyorum ama bılmelıyız kı hayatta suan kızdıgımız uzdugumuz terkettıgımız cogu ınsan;bazen takmadıgımız aılelerımız ,sevdıklerımız bı gun b u hayattan cekıp gıdebılırler hergun anneme onu sevdıgımı soyluyorum o yasadıgı surece ne kadar soylesemde az gelecek bıgun bılıyorum ..sevdıklerımıze senı sevıyorum dıyelım..