Bir Adamın Umut Arayışları
ormanın kör kuyularında arıyordu umudunu , umut ışığını onu bulup elinden tutup eve götürmekti niyeti ve sabahın ilk ışıklarıyla umudunu yolcu etmeliydi çünkü onun için kalmamıştı umut, mutluluk kalmamıştı
o gece uyumamıştı belkide umudunun kırıntılarını arıyordu belki belki bir parça sadece bir parça kalmıştır diye dua ediyordu , yalvarıyordu Yüce Rabb'ine "Lütfen Allah'ım" ama Rabb'i elbet o sefil kulunu zorlu bir sınava tabii tutuyordu
aradan saatler geçmiş olmalıydıki sefil adam rüyalara dalmıştı kim bilir rüyasında umudunu hiç bırakmamış sanki ona zincirlenmişti onun sayesinde nefes aldığını onun sayesinde yaşadığını görüyordu kim bilir belki de tam tersi onsuz kara bir diyarda yaşayabilmek için sürünüyordu
saatinin zili onu belki iyi belki de kötü rüyalardan alıkoymaya yetmişti kalktığında yüzünde bir tebessüm bir gülümseyiş vardı sebebi bilinmez ama bu umudunu bıraktığı için olamazdı elbet , belki de belki de umudunu bırakmayacak onunla birlikte yeni satırlar yazacaktı
yalnızlıktan her sıkıldığında yanında hep dostu olmuştu; ya arkadaşlarıydı yada umuduydu aradan seneler geçmişti sefil adam mutluydu hemde çok mutlu bu seneler onu değiştirmemişti ama istediğine kavuşmuş ve umudu da yanındaydı onu hiç bırakmıyordu ve anlamıştı artık sevgisini umuduyla buluyordu , onu hiç bırakmayacaktı.