Bu Gün, Gece

Efkâr, avucumda kaybedemediğim mavi veri yalnızlıklarımın efsunlu rüyası. Derdin dizleri dibine çökmüş zavallı bir köylü. Benden aldıklarıyla deli dalgalara prangalık yapan yosun zifirinde bir boşluğun eş anlamı. Kirli ve bir o kadar da yumuşamamış havasıyla aşka karışmaya çalışıyor bu gün, gece. Çıldırmış gibi saldırıyor üzerime. Bütün hüzünleri bana boşaltacakmış gibi açıyor kapaklarını. Parmaklıkların ardına gizlenemiyorum. Tüm parmaklıklarımı kıyametin içindeki kalabalık yalnızlıklar kafilesi yok etmiş. Süzüyor beni yüreğimin en kurşuni yerinden. Giden bütün yolların üzerinde ayak atma bocalaması yürüyen merdivenin serüveni. Her hikâyenin ölemeyen kahramanı gibi. Ya kahraman da istiyorsa gerçekten ölmeyi. Artık onca zafere rağmen yaşamayı istemiyorsa. Bu gün, gece yine kimseye bir şey sormuyor. İnadına düş hengâmesine açmak istiyor yumulmaya zorlanan gözleri. Günahı elerinde tutan çocuğun hala masum kalabilen ön dişleri. Bugün, gece oldukça hızlı yağıyor şişeleri ellerinde rol bile yapamayan ruhlarıma. Geride kalabilen harflerin gölgesinde, kızıl yarenin incecik diplerinde beliriyor üzerine beyazlayamadan geçirilen gri matem örtüsü. Zaman yatağına almış hiç ihanete uğramamış gibi sanki en edepli gündüzlerimi. Ahizenin diğer ucunda kalmış yaşanılamayan kahramansız hayatlar. Benliğim benliğime sahip olmaktan bıkmış. En ben halim bile sen ile yaşayamadan daha sana doğru uzaklaşmış. Bütün cümlelerime de utanmadan seni bulaştırmış. Bugün, gece bana hiç sebebi yokken seninle büyüttüğümüz mayhoşluğu nakil ettiriyor. Basıma hazır cümlelerimin altında bana ait olmayan hecelere rastlıyorum. Dört bir yandan saldırıyor hep pembeye kayar gibi görünen sevda. Her kıvrımının koynunda karalar kanıyor.