Filistinli Bir Bebek

Ağlama anne.ne olur ağlama kıyamam ben sana.... Daha küçücük bir bebektim.Neden çok gördüler ki bana yaşamayı.Anne ben onlara ne yaptım!Doğduğumda çok ağlamıştım ona mı kızdılar anne.Dünyaya gözlerimi yeni açmıştım.nefes almayı yeni öğrenmiştim.Bitmez tükenmez şu atmosferde,benden ufacık bir havayı teneffüs etmemi mi kıskandılar... Oysa ne kadar sevinmiştiniz doğduğum gün.sevinç çığlıkları atıyordunuz babamla birlikte.Daha doymadım bile size.öpemedim.sarılamadım güzel kokunu koklayamadım anne.mis gibi havayı koklayacak,cıvıl cıvıl kuş seslerini dinleyecek,masmavi gökyüzünde uçurtma uçuracaktım babamla.bunu da mı çok gördüler anne... Büyüyecektim.koskocaman adam olacaktım.Belki bir doktor olup fakir insanları tedavi edecektim belki de bir öğretmen olup ilim sahibi çocuklar yetiştirecektim.Yeni umut olacaktım,yeni umutlar yeşertecektim.Belki üzerimize ölüm püskürtenlerin çocukları gibi soframda yağ bal olmayacaktı veya özel okullarda okuyamayacaktım.Olsun ben kuru ekmekte yerdim.çalışıp adam olurdum.Onlar gibi mazlumları ezmezdim anne..gözyaşı döktürmezdim annelere... Anne.sen şimdi feryatlar koparıyorsun arkamdan...Ne olur üzülme anne..Bebek yaşımda bana bunu reva gördüler.Ben şimdi gidiyorum.cennete sizi bekleyeceğim.Orada şefaatçi olacağım size.. Unutmadan söyleyeyim anne:? zannediyor musun ki bize bunları layık görenler bu halleriyle kalacaklar...sıkma canını annem:MAZLUMUN AHI YERDE KALMAZ,KALMAYACAK...?