Gözyaşlarımdaki Yanlızlığım

Yağmur; gökyüzünün ağlaması ve gözyaşlarının yalnızlık senfonisine eşlik etmesi sessizce. Yürümek tek başına çıt çıkarmadan; yağmurun duygularına tercüman hıçkırıklarını dinlemek. Bazen de iki yandan süzülen yaşlarla süslemek kalbimin bu sonbahar şarkısını.

Her yağmur damlası, yalnızlık damgası gibi çarpıyor gönlümün kıyısına. Kara bulutlar sarmış etrafımı .Hepsi seni suçlar gibi bağırıyor adeta. ?'Yalnızsın!?' İçine çekiyorsun her şeyi tıpkı yağmurun, rüzgârın tüm kışkırtmalarına karşı koyması gibi. Ama mutlak yalnızlık kaplar her yanını ve yağmur direncini kaybeder. Hırçınca yağar yağmur sanki öfkesini kusuyormuş gibi. Ama değişmeyen tek şey yine yalnızlıktır. Oysa o yağmur bir hüznün simgesi yerine mutluluğun simgesi olmalıydı kalbimde. Bu sokaklar ıssız değil de onunla dolabilirdi beklide.

Görülebilen tek şey mutlak yalnızlık. Yağmur sevinçten dökülen iki çift gözyaşı değil , yalnızlığa yoldaş bir dost sadece . Gözyaşlarıyla bana katılan sadık bir yoldaş. Yağmur, yalnızlık ve ben... Mutluyuz aslında, içimiz kan ağlasa da.

Zulmet